فــکـر شـنـبــــه تلخ دارد جـمــعه اطفال را

عشرت امروز بی انديشه فردا خوش است

                              بـرق را در خـرمن مردم تماشا کرده اســت

                              آنکه پندارد که حال مــردم دنيا خوش اسـت

                                                      هـردم چـو تاک بار درخـــتی نـمی کنيم

                                                      چون سرو بستـه ايم به دل بار خويش را

مهر خاموشی حصاری شد ز کج بحثان مرا

ماهـی لب بسته را انـديشه از قلاب نيست

                              دل چـو شد غافل ز حـق فرمان بذير تن بود

                             می برد هر جا که خواهد اسب خواب آلوده را 

                                                     مرا به روز قيامت غمي که هست اين است

                                                     کـــه روي مــــــردم دنــــيا دوباره خواهم ديد

نيسـت درمان مردم کـج بحث را جز خاموشی

ماهـی لـب بستــه خــون در دل کــند قلاب را

                              به مستی بی طلب بوس از دهان يار می ريزد

                              ثـمرچـون پختـه گرددخودبه خود از دارمی ريزد

                                                     پــرده مـردم دريـدن عـــيب خود بنمودن اســت

                                                     عيب خود می پوشد از چشم خلايق عيب پوش

جام جم آيـــينه دار کاسـه ی زانوی ماست

ما چو طفلان هر طرف بهر تماشا می رويم

                              شاه و گـدا بـه ديده دريادلان يکی است

                              پوشيده است پست و بلند زمين در آب

                                                   عشق را با هردلی نسبت به قدر جوهر است

                                                   قطره بـر گل شبنـم و در قعر دريا گوهر اســت

عـيــش امـروز علاج غـــم فـردا نــکـــند

مستی شب ندهد سود به خميازه صبح

                              گردش چرخ، بد و نيک ز هم نشناسد

                             آســيا تـفرقه از هم نکند گـندم و جـو

                                                       من از بی قـدری خار ســر ديوار دانستــم

                                                    کـه ناکس کس نمی گردد از اين بالانشـينيها

ما از اين هستی ده روزه به جان آمده ایم

وای بـر خضـر که زندانی عـمر ابدی ست

                                 اشک اسـت غم گسار دل داغ ديدگان

                             شبـنم کند خــــنک جـگــر گرم لاله را

                                                          بهار عـمر ملاقات دوسـتداران است

                                                       چه حظ برد خضر از عمر جاودان تنها

 ترسم به عجز حمل نمايد وگرنه من

شرمنده می کـنم به تحــمل زمانه را 

                             مگـير از دهـن خلق حرف را زنهار

                             به آسيا چو روي پاس دار نوبت را

                                                      گـريـه شـمع از برای ماتم پروانه نيســت

                                                    صبح نزديکست در فکر شب تار خـودست

باید به مردمان دیگر وجود پر برکتتان را تبریک گفت.

موفق و پاینده باشید

جهانمردی

بعد از سلام خدمت تمام همکاران و دوستان، امروز  بر مزار دو معلم عزیز شاهد صحنه هایی بودم که مرا تکان داد.  واجب دانستم كه به نوعی از آنان یاد کنم.

می درخشد همچو اختر در کلاس درس تو

گوهر اشکی که در دامان طفلان کرده ای

تا چند ماه قبل در کلاس درس در حال تدریس بود ولی دست اجل مهلتش نداد و به علت بیماری شمع وجودش ناگهان خاموش شد و چشمان دانش آموزان او همانند خانواده و همکارانش  اشکباران گردید.

امروز به بهانه هفته بزرگداشت مقام معلم بچه های پر مهرش بر مزار او گرد آمدند و های و های گریستند و عقده دل خالی کردند. لحظه ای صدای گریه و ضجّه آنان قطع نمی شد. هر چند جای وی را معلم شایسته دیگری پر نمود ولی جای خالی او را در قلبشان چیزی بجز اندوه و تاسف پر نمی کند.

مدیریت آموزش و پرورش شهرضا  آقای حیدرپور هم که با ایشان هماهنگ شده بود در آنجا حاضر و غمخوارشان بود.

در این گوشه گورستان شهر بچه های این مدرسه مزار معلمشان مرحومه خانم آقاسی را با اشک شستشو دادند و کمی آن طرف تر دانش آموزان دیگری داغدار معلم محبوبشان خانم صادقی بودند که ایشان نیز به تازگی از دنیا رفته بود و قاب خاطرات خوبش را در قلب آنان باقی گذاشته بود. فقدان آنان دو مدرسه را در این سال تحصیلی داغدار کرد.

روح تمام آموزگاران و مربیّانی که در سراسر کشور روزی شمع وجودشان روشنگر کلاس درس بود و امروز در بین ما نیستند، قرین رحمت الهی باد.

روز معلم مبارك

تقديم به همه معلمان، به ويژه اعضاي محترم انجمن مجازي معلمان ايران

آنکه نقاش است و نقشی ساختـه                    با قلــــــم طـــرح نــویـی انداختــه

در مسیـر واژه هـای دوستـــــــی                       سطـر سطــری ز آشنایی داشتـه

آنکه چون اسطـوره های پارســی                      عین و لامی را بــه میم افراشتــه

هم ردیـف انبیــــا و عارفـــــــــــان                       پوششی بر جـهـــل جاهـل بافتـه

آن کــه آهنـــگ و کــلامی دل ربــا                      از بـــــرای درس خــــود آراستـــه

چشمـه های معرفت جوشــد ز او                     دانشی از حــد فــزون انبـــــاشته

لحظه هایش پر شـده از خـاطرات                      خاطراتــی که ز دل جــان باخـــته

هر چــه از عطـرش ببویم کم بـود                      او گلستان ها ز گــل ها کاشتــــه

آن که معمار است و الگوی همـه                       لاله ای بر قلب خــود بگذاشتــــه

با سلاح علــــم در راه مـــــــــراد                         چون جلوداران به کفــران تاختــه

آن معلّـم، آن مرّبـــی، آن کـــه او                       از فنــونش عالمــــی پرداختـــــه

او عزیــز است و مقامش پاس دار                      چون که یـزدان نـــام او بنگاشتــه

عارف آن باشد که چون قطعه زمین                     هـــر کسی او را لگـــد انداختـــه

یعنـــی از زهـــد و کـلام و علم او                         ذره ای از دانشش بــــر داشتـــه

تهیه کننده: اسد الله نوروزی شیرمرد

دبیر دینی و عربی مدرسه نمونه دولتی علامه طباطبایی زنجان

تقدیم به معلمان سراسر کشور

نامه ای بدون نقطه که به مناسبت سالگرد شهادت استاد بزرگوار مرتضی مطهری و روز معلم در تجلیل از مقام شامخ معلمان سراسر کشور تقدیم به آموزگاران و معلمان متعهد و ساعی کشورمان می شود:

اسم دادار عالم را در اول کلام می آورم.

روح مطهر امام راحل، صدر کامل، اسوه و الگوی معاصر در سرای دائمی مسرور که او رعد آسا علم اسلام، عالم علم و مردم اُمی را در همه عالم آگاه کرد. ولی امر اسلام اطال اللهُ عَمرَهُ که راه اسلامی امام راحل را مصمم می رود، مسرورم که همگام و همراه همه آحاد مردم، سالگرد صعود سمائی «مطهری» و مراسم سالگرد معلم ساعی و گرامی کودکم و دگر اُسوه های سراسر عالم اسلام را گرامی دارم. معلم گرامی، سرورم، ای رهرو رسول الله، ای رهرو امام اول علی (ع)، ای رهرو علم «لا اله الا الله» «محمداً رسول الله»، آگاهی و آگاهی داری که در کلاس های درس و در ممالکی که معلم راه الله را رها کرده و علوم مادی را درس می دهد حاصل علم او آوارگی و سردرگمی مردم را ره آورد دارد.

اما معلم اسلامی وآگاه ما که مهر الله و امام مهدی (ع)را در دل دارد و در صراط الله احکام الهی و علوم اسلامی را درس می دهد، کلام او در دل محصل وارد می گردد و حاصل کار او اصلاح امور عمومی مردم را در عالم معاصر و عالم موعود ره آورد دارد. ای هادی مردم، ای رهرو امام راحل، ای که اعلام احکام الهی و آگاهی مردم را عهده داری، آگاهی که در عالم معاصر و در عصری که علم، دعوی احاطه کل امور را دارد، هر کس گرد علوم اسلامی و حول محور الهی می گردد و آگاهی داری که دل آدمی هم در حول اسلام و اسلام محمدی (ص) و در حول اسم الله آرام می گردد.

همواره علم اسلام و علم لا الله الا الله و محمد رسول الله (ص) در سراسر ممالک عالم ساطع و دل معلم مسرور مرا هم دعا روا دار.

دعاگوی معلم اسدالله

پیروزی یعنی خواستن

عفت در زن مانند شجاعت است در مرد ، من از مرد ترسو همچنان متنفرم که از زن نانجیب

عشق گوهری است گرانبها ، اگر با عفت توام باشد

فرد با اراده در پیچ و خمهای زندگی هیچگاه با نومیدی روبرو نخواهد شد

در دنیا فقط از یک چیز باید ترسید و آن خود ترس است

اولین شرط توفیق ، شهامت و بی باکی است

نایاب ترین چیزها در جهان دوست صمیمی است

دردها و رنج ها فکر انسان را قوی می سازد

کسانی که روح نامید دارند مقصرترین مردم هستند

کسی که می ترسد شکست بخورد حتما شکست خواهد خورد

یک روز زندگی پر غوغا و در شهرت و افتخار بهتر از صد سال گمنامی است

فداکاری در راه وطن از همه فضایل باارزشتر است

هرجا که بشر را دوست بدارند ، فرهنک را هم دوست دارند

حوادث را باید کوچکتر از آن تصور کنیم که قادر باشند خلل و لغزش در اندیشه ما ایجاد کنند

بهانه ای برای عرض ادب به 

تمام معلمین تاریخ 

که روشنگر راه زندگی انسانها بوده و هستند

معلّم

پیمبروار  فکرش     جزبشر    نیست              

  سراپا  آتش و   در او   شرر   نیست

به    دریای   جهالت   غوطه ور   بین          

 هر آنکس را که با او همسفر نیست  

دمادم    جنگ       دارد       با   پلیدی                     

 که او بیم وهراسش از خطر نیست

ز پا   اندازد    او      دیو          جهالت                        

چو   میداند ار این   دردی  بتر نیست

هر  آنچه    دارد   انسان  از سعادت                        

بود    مدیونش   و   حرف دگر نیست       

تجارت می کند   او       مغز    هارا                      

در این بیع و شرا هیچش ضرر نیست             

 اگر چه   همچو    دارو تلخ باشد                  

سخنهایش  ولی  غیر از  شکر نیست          

چوگم کردی ره از بیراهه ای دوست                 

  کسی چون او برایت راهبر نیست 

  به دنیا   جمله  مردان  هنرمند                         

  به او  مدیون  او فکر گهرنیست                     

   بکارد    بذر   عشق و معرفت را                      

که هیچ آفت بر این دو   کارگر نیست

 غم   مردم    خورد  تا آخرین دم                       

 خوراک   او     بجز  خون   جگرنیست

  بگیرد مزد خود را    او   در آنجا                          

 که بازارش اسیر سیم وزر نیست

 بود گنجینه ی مردم به دستش                      

 به دنیا اینچنین گنجی دگر نیست

 در این دنیا چو این شمع شب افروز                 

به پیش اهل دل محبوبتر نیست

بود سنگ صبور  جمله   مردم                       

  وجودی چون وجودش پرثمرنیست

جهانمردی     بود عاجز   زمدحش

ولی داند کز او بخشنده ترنیست

مصطفی جهانمردی -  شهرضا

http://yadedoust.blogfa.com

کسی اونجا نیست؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟

پس چرا کسی جواب نمیده؟

یهو یه صدای مهربون!

مثل اینکه صدای یه فرشتس.

بله با کی کار داری کوچولو؟

گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند

در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگر چه با سخن از عشق آمده

آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند

وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد

آن دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست

تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند

اما مسیر جاده به بن بست می رود

آیا شیطان وجود دارد؟ آیا خدا شیطان را خلق کرد؟

استاد با این سؤالها ذهن شاگردانش را به چالش ذهنی کشاند.

آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟

شاگردی باقاطعیت پاسخ داد:”بله او خلق کرد”

استاد پرسید:”آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟”

سر مشق های آب بابا، یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها، یادمان رفت

گل کــردن لبخنـــد های هم کلاسی

با یک نگاه ساده حتـی، یادمان رفت

ترس از معلم، حـل تمریــن، پای تخته

آن زنگ های بی کلک را، یادمان رفت

راه فــرار از مشق های تــوی خانــه

ای وای ننوشتیم آقــا، یادمــان رفت

آن روز ها را آن قـــدر شوخی گرفتیم

جدّیت تصمیم کبــــری، یادمــان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیــم

یادش بخیر، اما خـــدا را یادمان رفت

در گوشمان خوانــدنـــد رسم آدمّیت

آن حرف ها را زود، اما، یادمان رفت

فردا چه کاره می شوی؟ موضوع انشا

ساده نوشتیم آنقدر تا، یادمان رفت

دیروز، تکلیف آب بابا بود و خط خورد

تکلیف فردا، نان و بابا، یادمان رفت

جملاتي از الهي نامه خواجه عبدالله انصاري

الهی! اگر چه طاعت بسی ندارم، در دو جهان جز تو کسی ندارم.

الهی! طاعت مجوی که تاب آن نداریم و از هیبت مگوی که تاب آن نیاریم.

الهی! دانایی ده که از راه نیفتیم و بینایی ده که در چاه نیفتیم.

الهی! دستم گیر که دست آویز ندارم و عذرم بپذیر که پای گریز ندارم.

الهی! تو بساز که دیگران ندانند و تو نواز که دیگران نتوانند.

الهی! نگاه دار تا پشیمان نشویم و براه آر که سر گردان نشویم.

الهی! آفریدی رایگان و روزی دادی رایگان، بیامرز رایگان که تو خدایی، نه بازارگان.

نشینه توز دلتنگی و شونت

وای گرمی بمونه اشیونت

خدا کاری بکه وا ذوق و شادی

بگرده چرخ رزق و حونمونت

آموزش عشایری

http://apal.blogfa.com

ثروت و افتخاري كه از راه نا مشروع به دست امده مانند ابري زودگذر است. 

آماده شدن برای دستگیری از پیران و وفاداری نسبت به دوستان و مهر ورزیدن به مردم آرزو من است.

شرافتمند هر چه را می خواهد در خود میجوید و دون و فرمایه در دیگران! 

مرد آزاده پيوسته مي كوشد كه در گفتار آهسته و در كردارخود كردارخود تندو سريع باشد . 

خودرابه چيزهاي كوچك گرفتاركردن ٬ ازكارهاي بزرگ بازماندن است .

هیچ اندیشه‌ی بدی را در سر یا دل خود جای مده.

اغلب مردم گله‌وار گرد هم می‌نشینند، بی‌آنکه درباره‌ی اوضاع عمومی و تکالیف اجتماعی خود کلمه‌ای به زبان آرند، بلکه تنها از گفتن و شنیدن گفتارهای هزل و یاوه خوشحال و شاد می‌شوند و می‌خندند. به راستی این مردم را به راه راست آوردن، بسیار دشوار است. 

من از یاد دادن آنچه یادگرفته بودم، هرگز خسته نشدم. این یگانه خدمت ناچیزی است که نسبت به خودم می‌توان انجام داد. 

اگر غذایی نامطبوع بخوری، آبی ناگوار بنوشی و بر خم بازوانت بالین بسازی، هنوز می توانی سرور و شادمانی را بیابی 

موفقيت به همان اندازه شكست خطرناك است

بردن همه چیز نیست ؛ امّا تلاش برای بردن چرا . 

 با زنی ازدواج کنید که اگر مرد می بود بهترین دوست شما می شد . 

اطفال بيشتر به دستور و سرمشق محتاجند تا انتقاد و عيب جويي. 

 زمانيكه دانش يك مرد براي موفقيت كافي است. ولي تقواي او كافي نيست. هر چه را كه او ممكن است بدست آورد دوباره از دست خواهد داد.

مرد بزرگ با روی خوش رد می کند و مرد کوچک با روی ترش می پذیرد. 

 از اشتباهات خود شرمنده نشويد و آن را جرم ندانيد  . 

اگر به خطا رفتي، از برگشتن واهمه نداشته باش   . 

به جاي اينکه به تاريکي لعنت بفرستيد يک شمع روشن کنيد. 

نه از خودت تعريف کن و نه بدگويی. اگر از خودت تعريف کنی قبول نمی‌کنند و اگر بدگويی کنی بيش از آنچه اظهار داشتی تو را بد خواهند پنداشت.... 

اگر یک سال ثمر از کاری خواستی گندم بکار، واگر دو سال خواستی درخت بکار ، و اگر صد سال ثمر خواستی مردم را تربیت نما 

هر چيزي که در زندگي من يافت مي شود نتيجه همکاري و صيميت زن من است . 

اگر غذايي نامطبوع بخوري، آبي ناگوار بنوشي و بر خم بازوانت بالين بسازي، هنوز مي تواني سرور و شادماني را بيابي "  

در زندگی انسان سه راه دارد:
راه اول از اندیشه می‌گذرد،این والاترین راه است.
راه دوم از تقلید می‌گذرد، این آسان‌ترین راه است.
و راه سوم از تجربه می‌گذرد، این تلخ‌ترین راه است.

با اومدن بهار، طبیعت بی‏جان و افسرده جان تازه می گیره و  لباس زندگی  می پوشه وانسان  هم همین

وضعیت رو داره. پیامبر اکرم صلی ‏الله  می‏فرماید: «اِذا رَأَیتُم الرَّبیعَ فَأَکْثِروا ذِکرَ النُّشورِ؛

هر وقت بهار را

دیدید، بسیار از قیامت یاد کنید».

مولوی نیز در این‏باره  میگه:  

         این بهار نو ز بعد برگ‏ریز             

      هست برهان بر وجود رستخیز                                                  

   در بهاران رازها پیدا شود          

  هر چه خورده است این زمین رسوا شود                                         

رازها را می‏کند حق آشکار        

چون بخواهد رُست، تخم بد مکار

بهار که میاد، طبیعت لباس سبز شو می پوشه. چکاوک‏ها و قمریان، سرودهای فرح‏بخش و تازه

سر می دن و آدمارو به دوست داشتن یکدیگه، فرا می‏خونن. بهار، پیام‏آور عشق و رویشه ،فصل رویش و

آشتیه ، به همین خاطره  که دوست داشتنیه و با اومدنش همه دلها پر از عشق وسرور ومستی ومعرفت

میشه.

بهار، رحمت و محبت خدارو یادمون میاره. خداوند با دگرگونی فصل‏ها هم قدرت نا تمامش رو به ما نشون می ده.

هم جمال وجلوه زیباشو به انسان نشون می ده وهمینطور به انسان نشون می ده که فراموشش نکرده.:

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار  

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق  

نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است  

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

خبرت هست که مرغان سحر می‏گویند  

آخر ای خفته! سر از خواب جهالت بردار

اگر طبیعت شکوفا و زیبا می‏شه، ما هم می تونیم......

از بهار عقب نمونیم و درس  تغییر در رفتار  ،بهتر شدن و شکوفایی و طراوت بیاموزیم

سعدی درباره بهار میگه:
چون است حال بُستان ای باد نوبهاری  
کز بلبلان برآمد فریاد بی‏قراری
ای گنج نوش‏دارو، بر خستگان نگه کن  
مرهم به دست و ما را مجروح می‏گذاری؟
هر ساعت از لطافت، رویت عرق برآرد  
چون بر شکوفه و گل، باران نوبهاری

آغوش می گشایم
بهار من بیا

عیدتان مبارک

بمان تا کاری کنی

کاری نکن بمانی

"دکتر علی شریعتی"

اگر پیاده هم شده سفر کن

در ماندن می پوسی

"دکتر علی شریعتی"

اگر نمی توانی خدمتی کنی

برو تا خیانتی نکنی

"دکتر علی شریعتی"

در بیکرانه زندگی دو چیز افسونم می کند.

آبی آسمان که میبینم و میدانم که نیست

خدایی که نمیبینم و میدانم که هست

"دکتـر علی شریعتی"

مساحت رنج

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید
... خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد
مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم
مگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم
مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا
درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت
اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید

شاعر : قیصر امین پور 

باغی كه در آن آب وهوا روشن نيست

هرگز گل يكرنگ در آن گلشن نيست

                   هر دوست كه راستگوی و يكرو نبود 

              در عالم دوستی كم از دشمن نيست    

                                                       فرخی یزدی

گلی خوشبـــو در حمــام روزی                  رسید از دست محبـوبی بدستم

بدو گفتم که مشکی یا عبیــری                   که از بـــوی دلاویز تــو مستـم

بگفتا من گلی نا چیـــز بـــودم                      ولیکن مدتــــی با گل نشستم

کمال همنشین در من اثر کرد                  وگرنه من همان خاکم که هستم

تولد انسان روشن شدن کبریتی است

و

 مرگش خاموشی آن!

بنگر در این فاصله چه کردی؟!!

گرما بخشیدی یا سوزاندی؟؟؟

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟ بر صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن، من که مجنونم، تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم، این تو و لیلای تو... من نیستم!

گفت ای دیوانه لیلایت منم، در رگت پیدا و پنهانت منم

سالها با جور لیلا ساختی، من کنارت بودم و نشناختی ...

چند تک بیتی انتخابی

اگر گويی كه بتوانم، قـدم در نه كه بتـوانی

وگر گويی كه نتوانم، برو بنشين كه نتوانی

اظهــار عجـز پيش ستمگـر روا مـــدار

اشك كباب موجب طغيـان آتش است

لباس كهنه قـدر مـرد عارف كم نمـي سازد

اگر جوهر شناسي تيغ را عريان تماشا كن

صحبت مجو به هر كه تو را نيست نسبتی

 اول منــاسبت طـلب آنـگـــه مصـــــاحبت

می شود همرنگ نيكان هر كه با نيكان نشست

سكـه چــون بــا زر نشينــد، از قمــاش زر شـود

صـاف چون آئينـه مي بايـد شدن با نيك و بـد

هيچ چيـز از هيچ كس در دل نمي بايد گرفت

تك بيتي هايي از صائب تبريزي

با بدگهر مياميز، تا بد گهر نگردي

حكم شراب دارد، آبي كه در شراب است

آن كس كه بَدَم گفت، بدي سيرت اوست

و آن كس كه مرا گفت نكو، خود نيكوست

به قدر جستجو روزي بدست آيد، ز پا منشين

 كه رزق مـــور با آن ناتــوانــي در قــدم باشد

عنان به دست فرومايگان مده، زنهار

 كه در مصالح خود خرج مي كنند تو را

ايــن ناكســـان كــه فخـــر به اجـــداد مي كنند

چون سگ به استخوان، دل خود شاد مي كنند

از تـوكـل در حنــا مگذار دست سعــي را

قفل روزي گر كليدي دارد، ابرام است و بس

هيچ برهاني براي كــذب چـــون سوگند نيست

راستي چون پرده بردارد، قسم نامحرم است

مي خورد خون بيشتر هر كس بود آگاه تر

دستگاه غم به قــدر دستگاه بينش است

كار مردم نيست غير از جستجوي عيب هم

تا به عيب خود خدا چشم كه را روشن كند

آن را كه خلق خوش هست، تنها نمي گذارند 

كي بي حريف ماند، رندي كه خوش قمارست؟

بود مصاف تو اي چرخ با شكسته دلان

هميشه شير تو آهوي لنگ مي گيرد

در زندگي به خواب مكن صرف عمر خويش

از بهـــر گـــور خــــــواب فــراغت نگــــاه دار

ز مردم دل بکن یاد خدا کن

خدا را وقت تنهایی صدا کن

در آن حالت که اشکت می چکد گرم

غنیمت دان و ما را هم دعا کن

التماس دعا...

ای خدا این وصل را هجران مکن                     سر خوشان عشق را نالان مکن

باغ جان را تازه و سرسبز دار                       قصد این بستان و این مستان مکن

چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن                  خلق را مسکین و سرگردان مکن

بر درختی کآشیان مرغ توست                            شاخ مشکن مرغ را پران مکن

جمع و شمع خویش را بر هم مزن                    دشمنان را کور کن شادان مکن

گر چه دزدان خصم روز روشنند                        آنچه می‌خواهد دل ایشان مکن

کعبه اقبال این حلقه است و بس                     کـعبـــه امیــــد را ویــــران مکـن

این طناب خیمه را بر هم مزن                      خیمه توست آخر ای سلطان مکن

نیست در عالم ز هجران تلخ تر                    هرچه خواهی کن و لیکن آن مکن

 با کلیک روی تصاویر زندگی نامه و آثار شاعر مورد نظر را در سایت گنجور بررسی فرمایید  

در سایت مزبور مجددا روی عکس آن شاعر کلیک کنید  

آرتیمانی

ابوسعید ابوالخیر

اسدی توسی

اسعد گرگانی

اقبال

امیرخسرو

انوری

اوحدی

باباطاهر

بهار

بیدل

پروین اعتصامی

جامی

جبلی

حافظ

خاقانی

خلیلی

خواجوی کرمانی

خیام

رشحه

رودکی

رهی

سعدی

سلمان

سنایی

سیف فرغانی

شاه نعمت‌الله

شبستری

شهریار

شیخ بهایی

صائب تبریزی

صبوحی

عبید زاکانی

عراقی

عرفی

عطار

فرخی

فردوسی

فروغی

فیض کاشانی

قاآنی

کسایی

محتشم

مسعود سعد

منوچهری

مولوی

مهستی

ناصرخسرو

نصرالله منشی

نظامی

وحشی

هاتف اصفهانی

هجویری

هلالی

عشق در ادبيات فارسي

هر چه گويم عشق را شرح و بيان

چون به عشق آيم خجل باشم از آن

گر چه تفسير زبان روشنگر است

ليك عشق بي‌زبان روشن‌تر است

چون قلم اندر نوشتن مي‌شتافت

چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت

عشق راز آفرينش و چاشني حيات و خميرمايه تصوف و سرمنشأ كارهاي خطير در عالم و اساس شور و شوق و وجد و نهايت حال عارف است. محبت چون به كمال رسد، عشق نام مي‌گيرد و عشق كه به كمال رسد به فنا در ذات معشوق و وحدت عشق و عاشق و معشوق منتهي مي‌شود و اگر آن عشق باشد كه از مواهب حق است، هم به حق مي‌كشاند و مي‌رساند و وصال بر دوام، جاي ديدارها و لذات زودگذر را مي‌گيرد. صوفي وقتي به اين حالت رسيد در جهاني ديگر مي‌زيد يا عالم ديگري در درون خود ايجاد مي‌كند كه در آن كين و حسد و خشم و نفاق  و خودخواهي‌ها و حقارت‌هاي بشري راه ندارد و همه‌جا را نور و صفا و مهر و وفا پر كرده است. به قول خواجه عبدالله انصاري: «بركت آسمان‌ها از سپهر است و بركت جان‌ها از مهر است،‌ چنان كه مرغ را پر بايد آدمي را سر بايد، جوينده را صدق بايد و رونده را عشق بايد.» عشق با اين مفهوم وسيع و عالي، عشقي كه مبدأ آن تزكيه و تهذيب نفس منتهاي آن وصول به كمال و فنا در ذات حق است، عشقي كه بالاتر از كفر و ايمان و هدفش خير مطلق و پر كردن جهان از نور و صفا و خدمت و گذشت و محبت است، مفهومي است كه صوفيه به عالم اسلام تقديم داشته‌اند. ابونصر سراج عشق را آتش و مولوي، عشق را عنايت حق، بوسعيد عشق را دام حق و خواجه عبدالله انصاري، عشق را آتش سوزان و بحري بي‌پايان و حفظ عشق را، راه بي‌انتها مي‌داند. اشارات مختصري در باب عشق به عمل آمد و در واقع سخن عشق پايان‌ناپذير است و به قول حافظ:

سخن عشق نه آن است كه آيد به زبان

ساقيا مي‌ ده و كوتاه كن اين گفت و شنود

منبع: فرهنگ اشعار حافظ، دكتر محمدعلي رجائي‌بخارايي

بيا و بمان

بيا كه بي قرارم

          بيا و دل دیوانه ی من همچو کبوتر

                             برای ساختن آشیانه ی زمستانی خود

                                                                             بی تاب كن

بمان با من

       بمان که با فانوس نگاهت

                      سیاهی شبم را روشن کنم

                                               شاید آسمان سهم پرواز دوباره را به من دهد

چهار نفر بودند.

چکیده از کتاب این کارو نکن این کارو بکن . نویسنده .احمد فارسی

1. اگه میخوای راحت باشی کمتر بدون واگه میخوای خوشبخت باشئ بیشتر بخون
2. تا پایان کار از موفقیت درباره آن با کسی صحبت نکن.
3. برای حضور در جلسات حتی یک دقیقه هم تاخیر نکن
4. قبل ازعاشق شدن ابتدا فکر کن که آیا طاقت دوری .جدایی و سختی را داری یا نه ؟؟؟
5. سکوت تنها پاسخی است که اصلا ضرر ندارد.
6. نصیحت کردن فقط زمانی اثر دارد که 2 نفر باشید.
7. در مورد همسر کسی اظهار نظر نکن نه مثبت نه منفی.
8. نوشیدنی های داخل لیوان ویا فنجان را تا آخر ننوش.
9. دراختلاف خانوادگی حتی اگرحق با تو است شجاع باش وتواز همسرت عذر خواهی کن.
10. برای کودکان اسباب بازی های جنگی هدیه نبر.
11. نه آنقدرکم بخور که ضعیف شوی ونه آنقدر زیاد بخور که مریض شوی.
12. بدترین شکل دل تنگی آن است که در میان جمع باشی وتنها باشی.
13. شخص محترمی باش وبدون اطلاع به خانه ومحل کار کسی نرو.
14. وجدانت را گول نزن چون درستی ونادرستی کارت رابه تو اعلام می کند.
15. موقع عطسه کردن حتما از دیگران فاصله بگیر واز دستمال استفاده کن ولی با تمام وجود عطسه کن.
16. عاشق همسرت باش تابهشت را ببینی.
17. کثیف نکن اگر حوصله تمیز کردن نداری.
18. بخشیدن خطای دیگران بسیار قشنگ است تجربه کردنش را به تو پیشنهادمیکنم.
19. همه جا از همسرت تعریف وتمجید کن حتی در جهنم.
20. با کارمندانت مهربان ولی قاطع باش.
21. غرورکسی رو نشکن چون مثل شیشه ی شکسته برای توخطر آفرین است.
22. عمل خلاف را نه تجربه کن نه تکرار.
23. لبخند بزن مطب دکترها را خلوت می کند.
24. باشجاعت اقرار کن که اشتباه کردی.
25. هنر نواختن را یاد بگیرنواختن موسیقی در هیچ کشوری گدایی نیست.
26. هنگام صحبت کردن با دیگران به چشم آنها نگاه کن تاپیام وکلام تو را درک کنند.
27. کسی را که به توامیدوار است نا امید نکن.
28. برای کسی که دوستش داری در روزتولدش پیام تبریک ارسا ل کن.
29. اولین خیر باش
30. باداشتن همسری خوب همه کس وهمه چیز را یکجا داری.
31. در دفتر ومنزل گل های زیبا داشته باش.
32. حسابداری وروشهای آنرا یاد بگیر.
33. تزریق سرم وآمپول را یاد بگیر.
34. وارد سیاست نشو.
35. عمر مد کوتاه است.
36. به سفر وهمسفرفکر کن.
37. تا ندانی نمی توانی پس بدان تابتوانی

سحرگاه در چمن خوشرنگ شد گل               نگاهش کردم و دلتنگ شد گل

به دل گفتم که ناز است این میندیش      چو دستی پیش بردم سنگ شد گل

کاش در سینه مرا این دل دیوانه نبود               یا اگر بود اسیر غم جانانه نبود

رخ گل مایه سودا و گرفتاری شد                ورنه مرغ دل ما را هوس دانه نبود

جان غمگین، تن سوزان، دل شیدا دارم         آنچه شایسته عشق است مهیا دارم

سوزدل، خون جگر، آتش غم، درد فراق          چه بلاها که ز عشقت من تنها دارم

ای روی تو گلگون زمی ناب شده                       وز خون دلم چو لاله سیراب شده

بر چشم ترم ببخش کز سوز درون                         اشکی است چو آتش آب شده

دل جز ره عشق تو نپوید هرگز                           جز محنت و درد تو نجوید هرگز

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد                 تا مهر کسی در آن نروید هرگز

بر دامن تو دست نیازم بادا                                     پیوسته غم تو دلنوازم بادا

همواره خیالت که در آغوش من است                  آگاه زمن و سوزوگدازم بادا

شب نیست که آهم به ثریا نرسد                      از چشم ترم آب به دریا نرسد

می میرم از این غصه که آیا روزی                        دیدار به دیدار رسد یا نرسد

سال ها پرسیدم از خود کیستم؟                    آتشم؟ شورم؟ شرارم؟ چیستم؟

دیدمش امروز و دانستم کنون                      او به جز من ، من به جز او نیستم

تو را بر کوه خواندم آب می شد                         به دریا گفتمت بی تاب می شد

چو بر شب نام پاکت را سرودم                         ز خورشید رخت سیراب می شد

هر کسی چیزی را می بیند که آن را در قلب خود حمل می کند. (گوته)

معتقدم که سرنوشت انسانها را فقط محبت معلوم می کند وبس. (شکسپیر)

شریف ترین دلها دلی است که اندیشه ی آزار کسان درآن نباشد. ( زرتشت)

از مخالفت ها نترسید بادبادک فقط وقتی می تواند بالا رود که با باد مخالف مواجه شود(چرچیل)

تنها کسی مرتکب اشتباه نمی شود که عمل نمی کند" مرد عمل باشید(ناپلئون)

بكوش تا عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه بدان می نگری . (آندره ژيد)
كسی می تواند در پای عشق بميرد كه پيش از آن زندگی در پيش چشم های وی مرده باشد . (شاندل)
نوشتن برای فراموش كردن است نه برای بياد آوردن !( توما س ولف)

ماهاتما گاندي مي‌گويد: هفت چيز انسان را از پاي در ميآورد و هلاک مي‌سازد:1-سياست بدون شرف 2- لذت بدون وجدان 3- پول بدون کار 4-شناخت بدون ارزشها 5- تجارت بدون اخلاق 6- دانش بدون انسانيت 7- عبادت بدون فداکاري

سلسله موی دوست

موی تو سلسله، دل در خم آن سلسله هاست

دل من مجنون ز پی ت همسفر قافله هاست

در همه شهر ز عشق من و تو ولوله هاست

«بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست»

***

شب و دلتنگی و این چشم پر از حسرت خواب

منم و شوق وصال تو و در یای سراب

نقش روی تو که افتاده در این جام شراب

«مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست»

***

باغبان هسته ی محنت به دلم می کارد

غم عشق تو چو باران به سرش می بارد

نیست عقلی که ز رسوا شدنم وادارد

«آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست»

***

عشق شمشیر غم آگین به دل انگیختن است

شوق وصل و غم هجران به هم آمیختن است

آخر عاشقی  از دار  غم آویختن است

«بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست»

***

چشم امید من و حادثه کوری و عشق

شوق دیدار تو و حسرت و رنجوری و عشق

با زبان دل خشکیده ام از شوری و عشق

«باز می پرسمت از مسئله دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه ی مسئله هاست»

سمیعی و فاضل نظری

تنها اوست که نادیده می گیرد

خداوندا به دلهای شکسته                                به تنهایان در غربت نشسته

به آن عشقی که از نام تو خیزد                       بدان خونی که در راه تو ریزد

به مسکینان از هستی رمیده                        به غمگینان خواب از سر پریده

به مردانی که در سختی خموشند                   برای زندگی جان می فروشند

همه کاشانه شان خالی زقوت است      سخنهاشان نگاهی در سکوت است

به طفلانی که نان آور ندارند                          سر حسرت به بالین می گذارند

به آن درمانده زن کز فقر جانکاه                            نهد فرزند خود را بر سر راه

به آن کودک که نا کام است کامش                      ز پا می افکند بوی طعامش

به آن جمعی که از سرما به جانند                          ز آه جمع گرمی میستانند

به آن بی کس که با جان در نبرد است       غذایش اشک گرم و آه سرد است

به آن بی مادر از ضعف خفته                                 سخن از مهر مادر ناشنفته

به آن دختر که نادیدی گناهش                            عبادت خفته در شرم نگاهش

به آن چشمی که از غم گریه خیز است       به بیماری که باجان در ستیز است

به دامانی که از هر عیب پاک است          به هر کس از گناهان شرمناک است

دلم را از گناهان ایمنی بخش                         به نور معرفت ها روشنی بخش

هر که عاشق شد منت از صد یار می باید کشید

بهر یک گل منت از صد خار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجــــــل

بخت بد بین از اجــل هم ناز می باید کشید

خـدایــا

ما اگر بد کنیم تو را بنده های خوب بسیار است

تو اگر مدارا نکنی ما را خدای دیگر کجاست؟